NocommenZ

 

" ... "

 

หลายครั้งที่เรามักจะคิดไปว่าเวลา ทำไมมันช่างเดินเร็วเสียเหลือเกิน

และอีกหลายครั้งที่เราคิดว่าเวลา มันก็ช่างเดินช้าเสียเหลือเกิน

 

ดังเช่นคำพูดของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ที่กล่าวไว้ว่า

"1 ชั่วโมงที่ชายหนุ่มนั่งเคียงหญิงสาวผ่านไปไวราวกับ 1 นาที

นี่คือสัมพัทธภาพ"

 

แต่ทุกครั้งที่เราประมาทกลับสิ่งที่เรียกว่าเวลา

คิดว่ามันกำลังเดินไปอย่างช้าๆ ตามปกติ

มันก็เหมือนกับว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่คาดไม่ถึงโผล่มาเสมอ

 

จงมีสติอยู่ทุกเวลาเถอะครับ

เพราะเราไม่อาจจะรู้ว่า

ที่กำลังเข้ามาหาเรานั้นคืออะไร

 

" ... "

 

 

 

 

วันนี้...วันลอยกระทง

          ผมและเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ร่วมแรงร่วมใจกันทำอะไรบางอย่างอยู่ที่คณะ ด้วยใจที่หวังว่ากิจกรรมนี้มันจะยังคงอยู่ภายในคณะ แม้ว่าลึกๆเป้าหมายของกิจกรรมนี้ในปีนี้มันจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ก็ยังรู้สึกดีที่ยังมีพี่ มีน้อง มีเพื่อน มาช่วยกันทำให้กิจกรรมนี้มันสำเร็จไปได้ด้วยดี

          ผมเฝ้ามองดูทุกสิ่งทุกอย่างอยู่อย่างเงียบๆ แอบยิ้มอยู่ในใจและเศร้าใจอยู่บ้างในบางเรื่องที่เกิดขึ้นในกิจกรรมนี้ แต่มันก็ไม่สำคัญอะไร เพราะประเด็นจริงๆคือการทำให้กิจกรรมนี้เสร็จสิ้นไปได้ด้วยดีต่างหาก ถ้ามันจะมีปัญหา มีอุปสรรคอยู่บ้าง มันก็เป็นเรื่องธรรมดา

          หลังจากที่งานเสร็จผมก็ได้นำวัสดุที่เหลือๆจากกิจกรรมนี้มาทำเป็นกระทงของตัวเอง กะไว้ว่าจะเอาไปลอย หลังจากที่ไม่ได้ลอยมาหลายปีแล้ว รูปของกระทงที่ผมทำก็คือรูปข้างบนนั่นแหละครับ  ผมล่ะอยากรู้จริงๆว่าถ้ามีใครมาเห็นกระทงที่ไม่มีทั้งดอกไม้ ไม่มีทั้งธูปเทียนอยู่เลย แต่ดันเอามาลอย เขาจะรู้สึกยังไงกัน แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่ก็คือกระทง ไม่จำเป็นต้องมีดอกไม้ประดับ ไม่จำเป็นต้องมีธูปเทียน เราก็สามารถขอขมาพระแม่คงคาได้ การขอขมาไม่ใช่แค่การนำสิ่งสวยงามไปกราบไหว้ขอขมา ขออภัย ขอโทษในสิ่งต่างๆที่เคยทำไว้กับน้ำ แต่มันคือการที่เราสำนึกผิด และพร้อมที่จะปรับตัวแก้ไขตัวเองต่างหาก มิฉะนั้น มันก็เท่ากับว่าเราแค่เอากระัทงไปลอยน้ำ แล้วเดี๋ยวก็มีคนไปเก็บมาทิ้งก็เท่านั้น ไม่ใช่การขอขมาเลย  

 

สรุปว่าที่ผมบ่นมาตั้งนานต้องการจะสื่ออะไรเหรอครับ ผมจะสรุปให้ฟังแล้วกัน เรื่องมันมีอยู่แค่ 2 ประเด็นคือ

1. กระทงไม่ว่าจะสวยแค่ไหน ถ้าลอยน้ำไม่ได้ก็เท่านั้น มันก็เหมือนกับการทำงาน ถ้าทุกคนบอกว่าตัวเองทำงานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำจนงานมันสำเร็จ ก็ไม่เห็นจะมีค่าต่างจากไม่ได้ทำเลย เพราะสุดท้าย งานมันก็ไม่ได้สำเร็จตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ เพราะฉะนั้นเอาเวลาที่จะไปคิดว่าใครทำมากทำน้อย ทำก่อนทำหลัง เปลี่ยนเป็นทุกคนมาช่วยกันทำงานแบบเต็มทีี่่จนงานมันสำเร็จดีกว่า คิดซะว่าคนที่มาทำทีหลังเราคือคนที่มาช่วยแบ่งเบาภาระของเรา แค่นี้งานมันก็จะสำเร็จเร็วขึ้นไ่่ม่มากก็น้อย

2.การที่เราลอยกระทงแต่ไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดต่อสายน้ำตามจุดประสงค์ของประเพณีนี้ เพียงแค่สักแต่ว่าลอย มันก็ไม่มีความหมายอะไรเกินไปกว่าการทำให้มีขยะเพิ่มขึ้นในแม่น้ำลำคลอง มันก็เหมือนกับการที่เราทำอะไรผิดแล้วไม่ยอมรับตัวเองว่าตัวเองผิด ไม่ได้ต่างอะไรกับคนโง่ที่อวดฉลาดว่าตัวเองรู้ว่าตัวเองผิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้แก้ไขอะไร หรือเปลี่ยนแปลงปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นมาเลย สุดท้ายก็กลายเป็นแค่ขยะให้กับสังคม ก็เท่านั้นเอง

 

 

------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาในบล๊อคนี้นะครับ

 

กลับมาอัพบล๊อคอีกครั้ง หลังจากอัดอั้นความรู้สึกไว้นาน...เอ่อ...ฝนจะตกไปถึงไหนคร้าบบบ เมื่อเช้ามืดที่นครปฐมที่ผมอยู่ (แถวม.ศิลปากร) ก็ยังตกอยู่เลยครับ หลับสบายกันเลยทีเดียว

 

 

 

 

ใกล้จะเข้าหน้าฝน เอ๊ย หน้าหนาวแล้ว รักษาสุขภาพด้วยนะครับทุกคน ^^

 

----------------------------

 

 

วันที่ 6 เดือน 9 ปี 2553

 

นักรบผู้ทิ้งดาบไว้เบื้องหลัง

 

-------------------------

 

นักรบผู้หนึ่ง ผู้ที่ผ่านการสู้รบมาเป็นเวลาพอสมควร...

ผ่านเหตุการณ์ ผ่านเรื่องราว ทั้งสุข และทุกข์ ก็มากมาย...

หวังเพียงแค่...จะได้พบสหายร่วมรบ ที่พร้อมจะฟันฟ่าอุปสรรคต่างๆไปด้วยกัน

หวังเพียงแค่...จะได้พบผู้ร่วมอุดมการณ์เดียวกัน และพร้มจะสานต่อในอุดมการณ์ที่ตั้งไว้

หวังเพียงแค่...จะได้รักษาอุดมการณ์ที่บรรพชนรุ่นก่อน ได้สืบทอดต่อกันมา และรักษาไว้เพียงอย่างดี

 

แต่อยู่มาวันหนึ่ง...

ถึงแม้รอบกายของนักรบผู้นั้น จะรายล้อมไปด้วยสหาย ที่เคยร่วมกันฝันฝ่าอุปสรรคต่างๆนานามากมาย....

แต่เขาผู้นั้นกลับรู้สึกโดดเดี่ยว...และรู้สึกเหมือนกับว่า ทุกสิ่งที่เขาผู้นั้นได้สร้างมันมา...กลับกำลังจะทำให้เขา

ค่อยๆเลือนลางหายไป...หายไป และหายไป...

 

ช่างน่าแปลกที่เหตุการณ์เหล่านี้มันกลายเป็นปัญหา รุมเร้าภายในจิตใจของนักรบผู้นั้น

ยิ่งนานวัน มันยิ่งทำให้จิตใจของเขารู้สึกย่ำแย่ลงทุกที ทุกที...

จนในที่สุด ก็เกิดเป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้ายขึ้น

 

เขา...ตั้งใจที่จะทิ้งดาบ

ดาบที่เขาเคยตั้งปณิทานที่จะกำมันไว้และพร้อมที่จะฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆนานาตราบจนชีวิตของเขาจะสิ้นไป

แต่ในวันนี้...มันไม่มีค่าอะไรแล้ว เมื่อถือไว้รังแต่จะทำให้สภาพจิตใจของเขาเลวร้ายขึ้นทุกวันๆ

 

วันนี้...ดาบควรจะอยู่ในที่ที่มันควรจะอยู่

ซึ่งไม่ใช่ในมือของเขา

แต่ที่แห่งนั้น...มันคือความทรงจำ...

ดาบมันควรจะอยู่เพียงแค่ในความทรงจำ...

 

เมื่อนักรบผู้นั้น ตัดสินใจที่จะทิ้งดาบไว้เบื้องหลัง

ไว้...ในความทรงจำของเขา

 

จากนั้น...เขาก็เดินจากไป...และหายไป หายไปที่ใดสักที่หนึ่ง

ที่ซึ่งไม่จำเป็นต้องจับดาบอีกต่อไป.....